Читать бесплатно онлайн книгу автора  Скажы

Жылка Уладзімір

Уладзімер Жылка

Скажы

Гэтых вочак ясны сьвет, 

Постаць і аблічча –

Ах, зрабілі, што нясьлед: 

Мучаць, вабяць, клічуць.

Як русалка, ўся яна

Пераменна, квола:

Вось зіяе, як вясна, 

Раптам – невясёла.

Часам гутарку зачне

Ці пяе нясьпехам,

Потым гляне на мяне

І абдорыць сьмехам.

Яе ж погляд, яе сьмех...

Дзе ад іх мне дзецца?

Любіць сэрца... як на грэх, 

Птушкай б'ецца ў клетцы.

Чую, кажа: не блажы, 

Пакінь, міла, кпіны, 

Калі любіш, дык скажы, 

А не муч хлапчыны.

1922