Читать бесплатно онлайн книгу автора  Восень

Бядуля Змітрок

Змитрок Бядуля

Восень

Пад асенняй віхурай над хатаю

Ноч мільгае вялізыаю рыбай, 

Адарванай галінаю кратае

Цёмна-сінюю мокрую шыбу.

На траве дождж шапоча і шастае, 

Пад страхою шукае прыпынку; 

Гнецца-корчыцца дрэва кудластае —

Не дае злы віхор адпачынку.

Гой-гой...— гойкаюць грозна і весела

Па страсе ашалелыя ветры: 

3 адзічэлага бору занесены, 

3-пад хаванкаў балоцістых ветраў.

Ім забаўна між хат запалоханых, 

Ім па комінах граць вельмі цесна: 

Паміж хвояў, дажджані заплёханых, 

Прывальней, прастарней і пачэсней.

На балоце рудаўка багністая

Рассыпаецца ў плачу і квоху: —

Гэй, брыдзіце ка мне, ветры мглістыя, 

Па сцяжынках пуховага моху!

— Гэй, брыдзіце ка мне!

Гнёзды людныя

Не шануюць, не любяць віхораў.

Там маўклівыя людзі і нудныя

Без жыцця, без размаху-прастору!

Топ-топ-топ! Капытам бразь

Конь мой па каменнях.

Плюх-плюх-плюх...

Вада і гразь,

Цвёрдае карэнне.

Ноч. Віхура рып і рып.

Скрыгат па дарогах.

Дрэвы ў лесе скрып і скрып.

Цемра па разлогах.

Трах-трах-трах!..

Зламаўся дуб.

Пошчак страляніны.

У рудаўку — у жуду

Зараз конь мой рыне...

Конь храпе, на корч палез, 

Чуе воўчы пах ён.

Ноч насунула на лес

Чорную папаху.

Шу-шу-шу!.. Шаноча гай,

Строгі ён і хмуры.

Смела, конь мой, цьму глытай, 

Мчыся разам з бурай!