Читать бесплатно онлайн книгу  Пайду…

автор Бядуля Змітрок

Змітрок Бядуля 

Пайду...

Пайду ў самоць пад хрып, пад хруст прыбрэжжа; 

На кій вандроўны там бамбук я зрэжу.

У агнахмельнай радаснай бядзе

Маё каханно — чайкаю ў вадзе.

Пайду ў задум пад шэпт,

пад песню пальмаў,

Дзе смех дзявочы асалодай паліць, 

Дзе кіпарысы сталі ў стройны рад, 

Дзе дзень у дзень злуецца вадаспад.

Ён малаткамі звоніць у граніты,

Ён дражніць горы стукам стокапытным, 

Ён на абвал плюе разбітым шклом, 

Ен чыніць бесчын срэбраным агнём.

Пайду я ў ноч, у шоўк пахучай мгліЦы: 

Дзе знікла з даляў спслая зарніца, 

Дзе постаць мілай тоне памія? дрэў, 

Дзе на вяршынах дзень стары згарэў.

Яна прыйшла насустрач маім ласкам.

Яна прыйшла, як летуценне з казкі.

У радасць рынем з ёю да зары,

Бы камень, адарваны ад гары.

3 глухіх цяснін пацягне роснай стомай.

Яна мне кіпе ў грудзі соладзь стогнаў, 

Заслепіць белай музыкай зубоў

I скаяш свой жаночы забабон:

«Прыбой сягоння гэткі непакорны...

Вунь два чаўны згубіліся на моры...

Як непрытулыты дрэвы ў гэты час.

Цалуй мацней, цалуй апошні раз...»

Задзівінь поўнай месячным спакоем, 

Заслепяць цені смугла-сінім строем, 

Зайграюць зоркі. залатым аўсом,

Спадуць на чорны сполах валасоў.

«3 табой, з табой паеду ў Беларусь я!» —

I я ў вачах бяздоністых таплюся, 

А броўкі колюць цёмнай астрынёй.

Яна дрыжыць галінкай маладой...