Читать бесплатно онлайн книгу автора  Хвоя

Сыракомля Уладзіслаў

Уладзiслаў Сыракомля

ХВОЯ

На вясковых магілах 

Хвоя хутка ўзрастала, 

Ствол яе браўся ў сілу, 

Верхавіна буяла.

Пакручастае голле 

Расхінула шырока, 

А карэнне ўсё болей 

Запускала глыбока.

Так узросшы без ліха,

За той сок, што смактала, 

З ветрам пацеры ціха

За памерлых шаптала. 

Ажно восеньскім часам 

Хвоя штосьці прымоўкла, 

Зеляніна нейк згасла, 

Верхавіна пажоўкла.

дзень за днём менш надзеі, 

Стала ўжо як не тая,

А як ветрык павее,

З яе шышкі страсае. 

дае роднай зямліцы 

Яна зерне сухое… 

Перад самай зіміцай 

Ссохла бедная хвоя. 

Вецер просіць пакутна:

«Скажы, хвоя, з магілы, 

Можа, гром цябе стукнуў, 

Можа, чэрві стачылі?

Сокаў мо небагата

У пясочку у блізкім,

 карэнне занадта

Тваё камень прыціснуў?» —

«Мяне чэрві не точаць, 

Гром не біў аніколі, 

Зямля корміць ахвоча, 

У ёй сокаў даволі.

Хоць каменне — 

замінак, ды тут горай намнога:

Я ўрасла ў дамавіну 

Чалавека ліхога. 

дамавіна сапрэла,

Труп сатлеў яшчэ болей. 

Яму ў сэрца карэнне

Я ўпусціла міжволі. 

I працяў да жывога

Мяне холад мярцвячы — 

Чалавек той нікога

Не любіў, не іначай,

Бо агідныя сокі

даў цвінтарнай хваіне. 

Ува мне дзесь глыбока 

Яд засеў з той хвіліны. 

З ядам смерці ўсяродку 

Стала ўжо як не тая, 

Кожны ветрык залётны 

З мяне шышкі страсае. 

Хачу зноўку ў зямліцу 

Кінуць зерне сухое».

ды дарма — прад зіміцай 

Гіне бедная хвоя.

1557, Вільня