Читать бесплатно онлайн книгу автора Волат
Змітрок Бядуля
Волат
Смерць... Бура... Трывога...
Не йдзі, ой, не йдзі ты, асілака!
Ляжыць прад табою страшная дарога;
Пагінеш, пагінеш...
Чырвоныя коні пад небам нясуцца,
Пярун і грымоты вакол раздаюцца,
I страх і атрута ўвесь свет абляглі...
I пішчыцца ўсё па зямлі... I кроў... I руіны...
Ой, горкая будзе, дзяцюк, твая доля!
Смерць зрэнса касою, бы кветку-расліну,
Груган знясе косці па полю...
Найду я! загарэцца! «Ўсім светам магу кіраваць я, здаецца,
I пушчанай богам імпэтнай стралой
Памчуся ўгару над зямлёй!.. Мне полымя! Сілу!
Люблю я лунаць, бы арол, па абшары...
Віхор нясе гібель, капае магілу...
I цемрай ахоплены хмары...
I пруцца, і рвуцца, і пеняцца хвалі,
I плачуць, і скачуць.— О, волю ім далі! —
А мора шалёнае — брацейка мне!..
А бура ў грудзях у мяне!
Я — дар уладарны!
Я — смерці таварыш! Я сдавай кірую!
Я з сілай смяротнай ваюю...
Я волю з жалезных зубоў вырываю!
Свой гнеу праз мяне бог на свет пасылае!
Я — помета за мора няшчасця і слёз!
Мне — шаг ад зямлі да нябёс!..»
Памчаўся далека...
Прапаў!.. I не вернецца смелы ніколі...
Яго не убачыць ўжо матчына вока...
I грудзі парвуцца ад болі...—
Яму за адвагу пахвалы не трэба,
Яму шлях агністы — зарніца у небе,
Ён — шчасце, дыхание адважных людзей...
Ён — песня старых і дзяцей...
