Читать бесплатно онлайн книгу Як мрэц
Казімір Сваяк
Як мрэц
Было гэта ў ночы ціхой і таёмнай.
У знямозе і месяц ледзь плыў.
Ледзь гвездкі мігцелі ў высі неаб’ёмнай.
I людзі уціхлі, і бор цёмны сніў.
Стаяў поўны суму адзін я у полі,
Агнёвае поўны жальбы —
А дух мой хістаўся з глыбокага болю,
А цела самлела з арбы.
Аж ноч зашаптала тады ў уміленні:
«Чаму ж ты заўсёды адзін?
Дзе друг твой нядолі, дзе прошласці цені,
Спамін дзе вясёлых гадзін?»
І бачыў я з’яву у гэту хвілінку,
У святлянай імгле плыла ў свет:
Панёс яе вецер, як з дрэўца галінку,
Аж хмарка скрывавіла след.
«Ты музай была мне і сонца касуляй,
Гарыць што зарнічным святлом;
I кветкай была мне: вясновай саснуляй
Ніколі не звялай, і божым агнём».
А месяц глядзеў мне спакойна у вочы,
Спакойна і зімна — як мрэц —
А дух зашаптаў мне таёмнай тэй ночы,
Што журбы маёй не канец.
Сціскаевца сэрца балюча-трывожна,
Сябе сам чуццём я калю,
А хоць і укленчыў на месяц набожна,
Не ведаў, каго я малю.
Стаіш ты ў вачах маіх зоранькай яснай,
Палаючы, зор твой лаўлю,
Змуцілася думка. Малюся напрасна,
Цябе ненавіджу й люблю.
